تشخیص الماس اصل از تقلبی

الماس‌ها کانی‌های باورنکردنی هستند که صرفاً از کربن ساده تشکیل شده‌اند. این سنگ‌ها که برای اولین بار در هند و در حدود 400 سال قبل از میلاد استخراج شدند، تنها در چند قرن اخیر محبوب شده‌اند. گوهرسنگ‌های تراش‌خورده به دلیل درخشندگی، پراکندگی (که به عنوان "آتش" نیز شناخته می‌شود - یا توانایی تبدیل نور سفید به رنگ‌های مختلف نور) و سختی‌شان ارزشمند هستند. در واقع، دوام بسیار بالای آنها باعث می‌شود حتی نمونه‌هایی که کیفیت پایین‌تری از گوهر دارند، در انواع محیط‌های صنعتی، تجاری و پزشکی، به‌ویژه هنگام برش یا سنگ‌زنی، بسیار مفید باشند.

نمونه‌های مشابه که معمولاً با الماس اشتباه گرفته می‌شوند، زیرکونیا مکعبی، مویزنایت و سفایر هستند.

الماس را می‌توان به دلیل خواص گوهرشناسی مختلف از نمونه‌های مشابه آن تشخیص داد.

«الماس»

الماس، گوهری فوق‌العاده سخت و درخشان از کربن خالص، اغلب تقلید می‌شود، اما ویژگی‌های برجسته بسیاری دارد که کپی‌برداری کامل از آن را دشوار می‌کند. می‌تواند هر یک از نمونه‌های مشابه خود را خراش دهد، درخشش و شکست نور آن ویژگی‌های خاص خود را دارند.

«کوبیک زیرکونیا»

کوبیک زیرکونیا، کریستالی بی‌رنگ و پرورش‌یافته در آزمایشگاه از زیرکونیوم است که نرم‌تر، با درخشندگی کمتر و دی‌اکسید کربن است و بسیار ارزان‌تر از هر درجه‌ای از الماس می‌باشد. این سنگ در برابر آب، مواد شیمیایی و اکسیژن آسیب‌پذیر است و به مرور زمان کدر می‌شود.

«مویزنایت»

این سنگ کاربید سیلیکون در طبیعت وجود دارد اما در اندازه‌های مناسب برای برش نیست، بنابراین همه گوهرسنگ‌های مویزنایت در آزمایشگاه رشد می‌کنند. مانند کوبیک زیرکونیا، آنها به جای سفید خالص، درخشندگی رنگین‌کمانی دارند. آنها همچنین کمی به رنگ زرد یا سبز تمایل دارند.

«سفایر»

سفایر سفید یک کرندوم بی‌رنگ است. این سنگی با کیفیت گوهری است که می‌تواند در آزمایشگاه استخراج یا رشد داده شود. آنها درخشندگی و برق کمتری نسبت به الماس دارند و ظاهری ملایم‌تر دارند. بسیاری از آنها ظاهری ابری یا شیری دارند، اگرچه سنگ‌های با کیفیت بالاتر می‌توانند تقریباً شفاف باشند، اگر در آزمایشگاه رشد کنند.

توجه!

نکته‌ای که توجه ویژه را می‌طلبد این است که آزمایش سختی موس ممکن است به گوهرسنگ آسیب برساند. اگر می‌خواهید آزمایش را انجام دهید، لطفاً یک ناحیه نامشخص برای آزمایش پیدا کنید.