گوشنیت که به نام بریل سفید نیز شناخته می شود، گونه بی رنگ بریل است. نام آن برگرفته از Goshen، ماساچوست، جامعه ای در نزدیکی یکی از اولین ذخایر کشف شده در ایالات متحده است. گوشنیت اغلب به صورت بلورهای بی رنگ و شش ضلعی با وضوح استثنایی یافت می شود. همچنین به صورت سنگریزه های فرسوده در رسوبات آبرفتی یافت می شود.

بر خلاف زمرد و آکوامارین، گوشنیت در صنعت جواهرسازی رایج نشده است. دو دلیل احتمالی برای این وجود دارد: 1) بی رنگ بودن گوشنیت مانند رنگ سبز زمردی و رنگ آبی آکوامارین افراد را جذب نمی کند. و 2) گوشنیت سطحی از درخشندگی و درخشش را ندارد که بتواند به عنوان یک گوهرسنگ بی رنگ با جایگزین هایی مانند الماس، یاقوت کبود بی رنگ و توپاز بی رنگ رقابت کند. در نتیجه، گوشنیت به ندرت در جواهرات دیده می شود و تعداد کمی از خریداران گوهرسنگ ها نام آن را شنیده اند.

گوشنیت چهار خاصیت دارد که آن را برای برخی جذاب کرده است:
1) بی رنگ است
2) شفافیت استثنایی
3) در کریستال های بزرگ یافت می شود
4) سختی استثنایی دارد.
گوشنیت با سختی Mohs 7.5 تا 8، گوهری بود که در اولین لنزهای مقاوم در برابر خراش استفاده می شد.

در قرون وسطی، کریستال‌های گوشنیت برش داده می‌شدند و به عنوان عدسی‌ هایی برای ذره‌ بین‌ های دستی، تلسکوپ‌ ها و برخی از قدیمی‌ ترین عینک‌ ها صیقل داده می‌شدند. سختی آن نسبت به کریستال های کوارتز بسیار فراوان تر بود. نام آلمانی "brille" که برای عینک استفاده می شود، ممکن است از "beryll" نام آلمانی بریل گرفته شده باشد.

بیشتر گوشنیت توسط افرادی که مواد معدنی و گوهرسنگ ها را جمع آوری می کنند خریداری می شوند. به ندرت در جواهرات استفاده می شود زیرا فاقد رنگ جالب توجهی است. همچنین به دلیل سختی و درخشندگی که دارد در مقایسه با سایر گوهرسنگ های بی رنگ مانند الماس، توپاز و یاقوت کبود سفید، رقابت خوبی ندارد.

منابع مهم گوشنیت شامل ایالت Minas Gerais، برزیل است. کوه های اورال روسیه؛ مناطق نزدیک داسو، پاکستان؛ و مناطق نزدیک Ampangabe، ماداگاسکار. در ایالات متحده، گوشنیت در بسیاری از نقاط یافت شده است. منابع مهم پگماتیت های نیوانگلند، پگماتیت های کالیفرنیای جنوبی و مکان های متعددی در پگماتیت های گرانیتی کوه های راکی ​​هستند.